ฉันดีขึ้นแล้ว
ไม่ต้องเป็นห่วง
ก็ขอบคุณที่ยังมาถาม
มันบังเอิญ ไม่เจอกันนาน
จากวันที่เธอทิ้งไป
ฉันลืมหมดแล้ว
ไม่ต้องเป็นห่วง
ช่วงชีวิตที่มันขาดหาย
มันทรมาน
จวนเจียนจะตาย
ก็ดีที่ยังรอดมา
ก็ยังสบาย
แค่เรื่องนิดหน่อย
ไม่มีอะไรหนักหนา
ฉันไม่จด
ไม่จำให้เปลืองหัวใจ
หนึ่งปีกับยี่สิบหกวัน
ที่เราจากกัน
ใครจะจมกับความช้ำใจ
ก็ตามสบาย
แต่ไม่ใช่ฉันไม่ใช่ฉันเลย
หนึ่งปีกับยี่สิบหกวัน
ที่เราจากกัน
ลืมมันไปนานแล้ว
เหมือนเราไม่เคย
มีความผูกพัน
และเราไม่เคยรักกัน
ไม่เคยเสียใจ...
ฉันใช้ชีวิตเรื่อยเรื่อย
เปื่อยเปื่อย
กลับมากลายเป็นคน
เหมือนเดิม
กินคนเดียว
ก็นอนคนเดียว
ปล่อยวันให้ผ่านพ้นไป
ทุกคืนต้องแวะ
ที่ร้านเก่าเก่า
ก็ไม่รู้จะไปที่ไหน
ที่ไปประจำ
ที่เดิมที่เราชอบไป
จนวันเลิกรา
ก็ยังสบาย
แค่เรื่องนิดหน่อย
ไม่มีอะไรหนักหนา
ฉันไม่จด
ไม่จำให้เปลืองหัวใจ
หนึ่งปีกับยี่สิบหกวัน
ที่เราจากกัน
ใครจะจมกับความช้ำใจ
ก็ตามสบาย
แต่ไม่ใช่ฉันไม่ใช่ฉันเลย
หนึ่งปีกับยี่สิบหกวัน
ที่เราจากกัน
ลืมมันไปนานแล้ว
เหมือนเราไม่เคย
มีความผูกพัน
และเราไม่เคยรักกัน
ไม่เคยเสียใจ...
ก็ยังสบาย
แค่เรื่องนิดหน่อย
ไม่มีอะไรหนักหนา
ฉันไม่จด
ไม่จำให้เปลืองหัวใจ
หนึ่งปีกับยี่สิบหกวัน
ที่เราจากกัน
ใครจะจมกับความช้ำใจ
ก็ตามสบาย
แต่ไม่ใช่ฉันไม่ใช่ฉันเลย
หนึ่งปีกับยี่สิบหกวัน
ที่เราจากกัน
ลืมมันไปนานแล้ว
เหมือนเราไม่เคย
มีความผูกพัน
และเราไม่เคยรักกัน
ไม่เคยเสียใจ...