กลับมาที่เดิม
ก็ทั้งที่รู้
ว่าตรงนี้ มันก็ไม่เหลือใคร
ความหวังโง่ โง่
ยังทำให้ฉันต้องรอต่อไป
ก็ทั้งที่มันแสนเลื่อนลอย
ไม่เคยพบใคร
ไม่เห็นอะไรที่ตามหา
อยู่ไหนล่ะที่ฉันเฝ้าใขว่คว้า
ได้พบเจอ ก็เพียงความผิดหวัง
เหนื่อยเหลือเกิน
เหนื่อยหัวใจ
แต่ตอบตัวเองไม่ได้สักครั้ง
ว่าเฝ้ารอ
ไปเพื่ออะไร
กลับมาที่เดิม
ก็ทั้งที่รู้
ว่าตรงนี้ มันก็ไม่เหลือใคร
ความหวังโง่ โง่
ยังทำให้ฉันต้องรอต่อไป
ก็ทั้งที่มันแสนเลื่อนลอย
ในความมืดมน
ความหวังเหมือนไฟที่ส่องมา
แต่ใจที่ฉันมีกลับอ่อนล้า
ยิ่งเฝ้ารอมันก็ยิ่งเหน็บหนาว
อีกเนิ่นนาน
สักเท่าไร
ที่ใจของฉันจะไม่ปวดร้าว
ไม่ทุกข์ทน
ไม่ทรมาน
กลับมาที่เดิม
ก็ทั้งที่รู้
ว่าตรงนี้ มันก็ไม่เหลือใคร
ความหวังโง่ โง่
ยังทำให้ฉันต้องรอต่อไป
ก็ต่อให้มันแสนเลื่อนลอย