โอ่ โอ เนียงเอย
อ้ายเพิ่งเคย
ได้พาใจเหงาผ่านมา
มาเมืองสุรินทร์
ถิ่นวัฒนธรรมงามตา
เนียงโมปรีนา
พูดจาภาษาขะแมร์
เอิงเอย เนียงละออ
เสนาะเสียงซอ
คมขำร่ายรำงามแท้
โอ้เจิ้ดเอ่ยเจิ้ด
อ้ายหลงฮักสาวขะแมร์
หัวใจอ้ายแพ้
ตั้งแต่แรกพบสบตา
พรึมโจ๊ะพรึมพรึม
สาวกันตรึมยุคใหม่
สีสันแดนอีสานใต้
หนุ่มบ้านไกลได้มาพบพา
กระนบติงตอง
รำตั๊กแตนตำข้าวในนา
อ้อนแอ้นเอวบาง
น่ารักน่าชังดั่งอัปสรา
ดอกดินถิ่นทุ่งกุลา
อยากบอกเนียงว่า
บองสลัน เจิ๊ด เจิ๊ด
เจิ๊ดเอยเนียงสะนอม
เสน่ห์เจ้าหอม
ดลใจให้อ้ายใฝ่ฝัน
กราบไหว้วอนขอ
พ่อสุริยะวรมัน
ขอเนียงเจ้านั้น
สลันบองอองสักคน
หากบุญนำพา
มีวาสนา
คงได้หวนมาอีกหน
จะสร้างทางฝัน
กลับมาเพื่อเจอหน้ามน
เสียงซอคู่เสียงกลองโทน
ยังคงมีมนต์บ่เคยสร่างซา
พรึมโจ๊ะพรึมพรึม
สาวกันตรึมยุคใหม่
สีสันแดนอีสานใต้
หนุ่มบ้านไกลได้มาพบพา
กระนบติงตอง
รำตั๊กแตนตำข้าวในนา
อ้อนแอ้นเอวบาง
น่ารักน่าชังดั่งอัปสรา
ดอกดินถิ่นทุ่งกุลา
อยากบอกเนียงว่าบองสลัน