ฉันทนนอนคนเดียวเปลี่ยวใจ
คืนไหนที่ลมหนาวมา
ใจมันเหมือนชาชา
ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานรึเปล่า
ฉันยืนมองตัวเอง
ผ่านกระจกในอารมณ์สีเทา
สิ่งที่เห็นมีเพียงความเหงา
เข้ามาปกคลุมรอบกาย
ไฟห้องนอน
เมื่อก่อนสะท้อนแสงเงา
สองเรานอนกอดกัน
วันนี้ฉันอยู่ตรงนี้ไม่มีเธอ
อยู่ตรงนี้ไม่ได้เจอ
อุ่นไอ...ที่คุ้นเคย
ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน
กับใคร
แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้
ว่าคนคนนี้นั้นรออยู่
แม้หัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว
ก็รู้
แต่ฉันขอรอเธอ
จนถึงวันที่หยุดหายใจ
นั่งมองดาวดวงเดิม
อยู่กลางคนรักกันเป็นร้อยพัน
อธิฐานให้ดาวดวงนั้น
เรียกเธอกลับมาให้ที
ไร้กำลังแรงกาย
อยู่โดยความหวังที่มันริบหรี่
ก็ไม่รู้ในวันพรุ่งนี้
ชีวิตจะเป็นเช่นไร
ไฟห้องนอน
เมื่อก่อนสะท้อนแสงเงา
สองเรานอนกอดกัน
วันนี้ฉันอยู่ตรงนี้ไม่มีเธอ
อยู่ตรงนี้ไม่ได้เจอ
อุ่นไอ...ที่คุ้นเคย
ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน
กับใคร
แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้
ว่าคนคนนี้นั้นรออยู่
แม้หัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว
ก็รู้
แต่ฉันขอรอเธอ
จนถึงวันที่หยุดหายใจ
ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน
กับใคร
แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้
ว่าคนคนนี้นั้นรออยู่
แม้หัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว
ก็รู้
แต่ฉันขอรอเธอ
จนถึงวันที่หยุดหายใจ